SRV-record

Een SRV-record vertelt een client welke server een bepaalde dienst aanbiedt, op welke poort die dienst draait en welke server voorrang heeft. Anders dan een A-record koppelt het dus ook een poort en een prioriteit aan een naam.

De naam van een SRV-record volgt een vaste opbouw: _dienst._protocol.domein. Het protocol is meestal _tcp of _udp. Daarna volgen een prioriteit, een gewicht, het poortnummer en de naam van de server.

Programma's zoeken het SRV-record op wanneer ze een dienst willen gebruiken. Enkele voorbeelden:

• Telefonie: SIP-toestellen en softphones zoeken vaak naar _sip._tcp of _sip._udp.
• Chat: XMPP-diensten gebruiken bijvoorbeeld _xmpp-client._tcp.
• E-mailinstellingen: _autodiscover._tcp helpt e-mailprogramma's de instellingen van een mailbox te vinden. Niet elke omgeving gebruikt dat.

Gewoon webverkeer werkt zonder SRV. Een website bereik je via een A- of AAAA-record, meestal op de standaardpoort 443.

Als er meerdere servers voor een dienst zijn, bepaalt de prioriteit welke het eerst wordt geprobeerd. Een lager getal gaat voor. Servers met dezelfde prioriteit verdelen het verkeer naar verhouding van hun gewicht.

Het poortnummer hoeft niet de standaardpoort te zijn, maar de client moet die poort wel ondersteunen. Het doel van het record moet een servernaam zijn, geen IP-adres. Die naam moet op zijn beurt naar een adres wijzen, en de dienst moet op de opgegeven poort luisteren.

Voor meer over poorten lees je wat netwerkpoorten zijn.

Een SRV-record is alleen zinvol als de dienst daadwerkelijk op de opgegeven poort luistert en de server bereikbaar is. Een DNS-opzoektool laat zien wat er staat, maar niet of de dienst ook werkt. Dat zie je pas in het programma dat de dienst gebruikt.

Ben je zelf de beheerder, dan helpt het om te kijken of de servernaam naar een adres wijst en of de dienst op de juiste poort draait. Let ook op de naamgeving die de client verwacht, want een kleine afwijking in de naam wordt niet gevonden.